Porras 01 Xuñ 2011 12:35 p.m.

REMATOU A 2ª PORRA DO CORTELHO DA LARACHA

Ola porreiras e porreiros da Laracha. Saúdos dende a emighrasión. Sinto non rematar o da porra antes pero e que aquí na alemaña non se ven presisamente a pasar o tempo. Pera nada tranquilos\as  que logho volto pra aí , que aghora que ghañou o PP por todos lados vai a comesar a haber traballo arreo. Por serto, xa sei que non ven a conto pero mira que lle chove a Merkel esta. Disque nos quere quitar días festivos, que en Europa os que curran só son os alemáns. E un carallo, xa lle ghustaría aos xermanos estes traballar coma os ghaleghos. Esta fulana aínda nos ha querer quitar a París de Noia . Hai non, por aí si que non pasamos. Nin festivos, nin París de Noia… iso si que non.

Ben o que iamos. Despois da gholeda do PP na Laracha e tunda que levou oposisión toca ver os resultados da Porra. O resultado final foi: PP (13), BNG (2), PSOE (2).  Polo tanto os únicos que asertaron  e ghañaron unha camisola foron Vaites e Maria.  

Pero coma nos sobran tres ímolas sortear entre os outros participantes.

-Dalleavolta    -Fustigadora    -Abcdef , (1, 2)

 -Eskarapote     -Azu      -Eddie Cochram (3,4)

-Raxo con Patacas    -O Roxo    -Yo también quiero chupar del bote   (5,6)

  –Táuntempomatón ,-Pepa de Tuixe    -Porco de Pé  (7,8)    

–Mariasolinha  -Suiza Larachesa   -Español   –Carrachiña (9,0).

Os que partisipastes tedes adxudicado dous números. Se alghún destes nº cadran coa terminasión do sorteo da lotaría nacional do Sábado tócavos a camisola. Se toca no ghrupo último, que  hai catro tócalles ighual a cada un unha. Tamos que tirámola casa pola…

Aos que vos tocou ,podedes disirnos que talla, cor preferides  e a onde queredes que vola enviemos. Mandádenos unha mensaxe ao noso correo electrónico. ocortelhodalaracha@gmail.com

Grasiñas a todos e todas por partisipar, e sinto deixar este bloghe  pero non se pode atender a todo. A ver quen carallo faia aghora as porras e os ghións das películas. Se se anima alghún de vos  xa sabedes no cortelho collemos todos.

Vivan os festivos e as sesións vermuts, e que se fodan os alemáns que nas teñen.

Porras 09 Mai 2011 12:05 a.m.

II Porra “Espesial Eresións Munisipais”

ESPESIAL ERESIÓNS MUNISIPAIS

“ Esperta do teu sono,

que a túa porta están petando

Véñenche  traer, véñenche vender

as marabillas do mundo metido nun sobre…”

 

Bueno sen tempo non era. Cremos que xa se botaba de menos unha boa porriña, e que paresia que estaba a cousa parada. Como dixo alghén por aí “ fai falta chicha”. Esta ves se cadra non é tan doada a preghunta. Aproveitando a estasión das Eresións munisipais propoñémosvos que asertedes cantos conselleiros  vaia sacar cada partido (PPene, BNGhaitas  e PSOEnghaitas).

Esta ves tamén cambiamos o premio. Pasamos da botella de casique. Como o lema do Cortelho é “dalle o que poidas que non se ghasta”,  pensamos en sortear  un palé de condóns. E como non tamén uns latighos e unhas esposas  para amantes das emosións fortes. Tamén pensamos nun tanghita encarnado que lle fasia moita ilusión ao noso ben querido avoghado defensor… O que pasa e que a crise tamén nos afecta a nós. Maghoa que nós non teñamos tamén a variña maxica, esa coa que contan os políticos que che consede o que queiras. Desta imos sortear entre os asertantes unhas  sinco  camisolas  do cortelho da Laracha e tamén un lote de condóns. Tampouco ta tan mal non?,hahaha.

Veña animádevos a partisipar e a ver quen ten a Eresión máis ghrande.

Sen clasificar 28 Abr 2011 10:00 a.m.

O SIRCO DAS “ERESIÓNS” MUNISIPAIS

Pasen, pasen, donas e cabaleiros.

 Nenas e nenos quedan sen  pasar… non poden votar… daquela non poden pasar!!.

 Benvidos e benvidas ao “Sirco das eresións” o “Sirco do cortelho”.  Pasen e vexan o espectáculo dos nosos “ clowns”.  Pasen  que a entrada é de balde ( xa llo cobraremos logho). Entren  e escoiten aos charlatáns vendendo os seus proghramas que curan tódolos males; inmortalizando os seus nomes en placas de mármore; festas pros vellos, pros deportistas, pra toda María santisma… a tutiple; asfaltado de eiras e rebacheados de camiños; …

E a xuventude?… a xuventude non vota… pois pasa lambendo!!, hahahaha…

Benvidos  a festa das inaughuracións. A primeira pedra; a seghunda pedra….. vivan os políticos canteiros. Si señor como abuxardan a pedra e que maneira de palear pra enterrar as pedras.Iso si que é traballar señores e señoras.

Ah e non se esquezan antes de marchar de freghar o cu na “lampara do consello”, que lles consedera todos os desexos que queiran. Pidan, pidan por ese cuíño ou esa boquiña. Que non lle chegha internet a onde vive… pois a fregar o cuíño na lampara; que ten un fillo que non val nin pra comer os mocos, pois nada o propio pra traballar no cortello…  Que non se lle cumpre o desexo, pois será por culpa da oposisión que sempre están en contra de todo. Pero tranquilos e tranquilas que dentro de catro anos poden volver a freghar o cu de novo contra a lampara do consello.

E recorden, “nenos, nenas e xuventude” non poden pasar porque non poden votar,ha ha ha ha…… porque o futuro é  dos vellos, non dos novos.

Pasen e vexan O Sirco das eresións do cortelho da Laracha….

Clarisadas 12 Mar 2011 06:11 p.m.

O CORRUPTO II

Esta fin de semana tocou ir ao cine coa churri. Antes de ver a peli  collemos un caldeiro de folerpas de millo e un litrazo de refresco de cola, a rutina de sempre. Pois nada, vimos un peliculón  (seghún as súas amighas).  Peliculón decian elas… vaia tostón de película. Pero a quen se lle ocorre ir ver unha historia da mafia italiana. Pero si os italianos as únicas películas boas que tiñan, eran aquelas de Jaimito nas que facía de paloias  e nas que saia sempre unha tipaza que che facía subir o libido ata … E tamén como non esas da Chicholina…  bueno eu estas  teño sentido falar de elas eh, hahaha. 

A primeira parte disque era moito mellor ca seghunda ( nunca seghundas partes foron boas) que había máis ostias, corrupción e tias boas, claro. Bueno vou resumir un pouco a historia, así afórrovos o traballo de ir a vela.

É a continuación da que contaba a historia dun aprendiz de xastre, Clarisini, que   cheghara a ser xefe da camorra e tamén o máis rico dun pobo italiano. Este mafioso sacara da rúa a un rapas de unha familia humilde chamado Lope-tuso Varelini. Este mozo fillo de unha familia de esquerdas e simpatizante de un partido nacionalista aceptou traballar para el a cambio de non facer o servizo militar. Co vello aprendeu tódalas mañas habidas  e por haber sobre a corrupción, branqueo de cartos … Un dia tivo tivo que poñerse a fronte da camorra, xa que ao vello estábanlle pisando os pes a xustiza. O vello aínda que retirado, seghía tirando dos fíos por atrás, máis pouco a pouco o novo padriño foise desmarcando do patrón . E cheghoulle o seu dia. Fixo un plan urbanístico a súa medida e os dos seus secuaces.  O políghono industrial aparte de poñelo onde tiña terreos outro mafioso colegha de el, un tal Epifanini, estaban case peghados a onde a súa familia tiña terreos de pouco valor económico. Para disimular, no primeiro proxecto nos incluíu,pero para sorpresa da veciñanza cando foi aprobado o proxecto final os terreos da súa familia e en especial os de un tío seu aparecían incluídos no políghono. O tío de este era un pobre home que se emborrachaba e que non tiña fillos, A súa herdanza iria parar aos seus dous sobriños, un de eles o novo padriño. Os terreos pasaron de non valer case nada a valer unha fortuna. Un día o Padriño levou ao tío a cobrar os cartos dos terreos, pero coma ía todo borracho e mexado deixouno quedar tirado na veira da estrada. Xa lle collería os cartos outro día… (ostias  a mafia non ten ninghún escrúpulo). O señoriño este morrería de frío  enriba de un vello colchón e na miseria, mentres o seu sobriño comía percebes cos seus compinches.

   Outro dos pelotazos armouno cun cacique do pobo mariñeiro  CALLONezia. Enghanaron e roubáronlle os terreos  aos mariñeiros para que os ricos puideran facer vivendas de luxo con vistas ao mar.

Non conto máis,que penso que xa abonda. Bueno pra ser sinceros, conto o que vin, xa que a outra parte estiven peghando a orella ao sillón, hahaha.

CONCLUSIÓN: Tostón de película e que cartos máis mal tirados. Os actores, malos malos, malotes  “en el peor sentido mas peyorativo  del termino” ( esta frase non é miña  é dunha tal Rosa Diez , que usou para definir aos ghaleghos). Os cartos se os ghastara de viños na rúa da Estrela da Cruña e nunhas tapas na Bombilla irían mellor empreghados.

DEDUCCIÓN: Que o caciquismo a Ghalisia trouxérono os Romanos hai 2000 anos.

Sen clasificar 02 Mar 2011 09:30 p.m.

ADEUS AO CORTELHO DA LARACHA

Cando comezamos este bloge, a verdade e que nunca pensamos que chegariamos ata aquí e menos que iamos ter tantas entradas, máis O Cortelho da Laracha coma case todo ten o seu ciclo. Ciclo que algúns pretenden perpetuar de por vida coma O Porco Triunfante,( obra de George Orwell  e que dende aquí recomendamos a súa lectura).

Coma dixemos nalgún comentario,chegamos a estar moitas veces entre os blogues máis visitados de Blogaliza. Non fomos primeiros nunca, para que imos a mentir. Nós nunca poderiamos competir con editoriais, políticos…máis para ser un bogue local non temos queixa.

Dende O Cortelho intentamos achegarvos a tradición oral. Esa cultura que non se ve, que non se copia e se pega, como fan outras páxinas que ao final repítense máis ca unha empanada de cebola. Tamén que vexades que aí fora hai unha natureza incribel, só tedes que pararvos un pouquiño e observala. De feito é raro que tódalas semanas   non teñamos entradas de buscar información sobre as orquídeas salvaxes  que se dan na Laracha, ademais de outras anotacións sobre a natureza.

Máis ben seguro que para moitas e moitos ( ou polo menos nos comentarios así se ven reflexados) o tema estrela sexan os anti-caciquiles e as súas foto-montaxes. A verdade e que  a cabeza e o photoshop dan para moito, hahaha.

Bueno dixemos que pretendiamos deixalo, aínda que para algúns sexa unha antroidada (quen sabe)  e comezar unha nova andaina. Pedíronnos que seguiramos …. e que carallo , O Cochi-guevara segue con ganas de Revolución. Aínda lle quedan algúns cartuchos no cargador, iso si o último é para el. Ademais coas “Erecións munisipais” as portas non nos iamos a retirar. Se cadra presentamos unha candidatura para o Cochiqui.

Mentres non nos corten as ás, seguiremos voando.

Porque paxaro que non voa morre…

Memória Histórica 23 Feb 2011 05:48 p.m.

CONCELLEIRAS FRANQUISTAS NA LARACHA

Fai unhas semanas os do BNGhaitas   volveron a sacar a proposta para a retira da Rúa Carrero Blanco en Caión e e a praza do Generalisimo Franco en Torás. E outra vez o mesmo, o PP levantou o brazo EN CONTRA de que se sacara. En novembro do 2009 o alcalde afirmaba na televisión que ían a cumprir a lei da memoria histórica”

 ( http://ocortellodalaracha.blogaliza.org/2009/11/24/65/ ), pero a lei pasouna polo forro. Pero bueno alá el, hoxe non vai a ser o protagonista do artigo, xa lle tocará outro día. Hoxe son elas, as concelleiras, as que tamén ergueron a man para aprobar que non quitaran o nome das rúas.  Dóeme especialmente o que lle pasou as mulleres no Franquismo, toda a represión que pasaron é inexplicable en poucas liñas, máis quería contalo.

“Lo llevaron a  bautizar y no me lo devolvieron. Yo reclamaba el niño, y que si estaba malo, que si no estaba. No lo volví a ver”. Este é o testemuño  de Emilia Girón que dou a luz  no hospital da cárcere de Salamanca, en 1941. O seu único delito ser irmán de un guerrilleiro.

Este é un dos 30.000 casos de nenos roubados no franquismo a familias non afectas ao réxime.

O rapto converteuse en legal pola orden do 30 de marzo de 1940 que daba a patria potestade ó Estado. O Xeneral e médico Vallejo Nájera, formado na Alemaña e ideólogo do réximen, afirmaba que era necesario “ extirpar el gen marxista” e recomendaba o traslado dos nenos a hospicios  para “ la eliminación de los factores ambientales que conducen a la degeneración”.

Moitos nenos eran de presas que nada máis dar a luz eran fusiladas. E tamén o seu único delito defender a República que fora votada polo pobo “ó 14 de abril de 1931”.

Nais acenadas nas cárceres  cos seus fillos, mal nutridos, cheos de piollos,sarna … morrían a moreas. Moitas embarazadas ían para os conventos e despois de dar a luz, as monxas ou curas levábanlle as criaturas e dábanllas en adopción a ricos, militares….

A igrexa tamén cortaba o bacallau en hospicios, maternidades, carceres… “ Desde los cinco años, todos los días  nos levantaban a las 5h. de la mañana para ir a misa. Los domingos venían familias y las monjas nos ponían en fila y decían  ` me gusta ese´, y se lo llevaban. Un día me toco a mi… mi madre se suicidó”. Isto  contábao Victoriano Ceruelo.

Hoxe, 70 anos despois a igrexa ten todos os datos nos seus arquivos e ningunha lei lles obriga a abrilos. 

Juana Capdevielle era a muller do gobernador civil da Coruña cando o golpe de estado dos fascistas. Contaba con 35 anos de idade. Permaneciu ao lado do seu home os primeiros días. Logo ela estivo agachada na casa duns amigos en Culleredo. O seu home, Francisco Pérez Carballo foi fusilado. A ela collerona e matarona o 19 de agosto de 1936 nun monte en Rábade Lugo. Recibiu varios tiros no peito e na cabeza. Estaba embarazada. Os asesinos nin tiveron a humildade de darlle unha carta que o seu home lle escribirá minutos antes de que o mataran. A familia conserva esa carta que di:

Juana:

Has sido lo más hermoso de mi vida.
Donde esté y mientras pueda pensar, pensaré en ti. Será como si estemos juntos. Beso tu anillo una vez cada día. Te quiero

Paco

Para Juana Capdevielle, mi querida esposa.
Viernes, 24 de Julio de 1936, cinco de la madrugada

Na Laracha tamén houbo represión, sobre todo violacións por parte dos falanxistas, da que falarei se me deixan algún día, por suposto sen dar o nome das vítimas.

Quero rematar, pedíndolle a estas mulleres concelleiras da Laracha, que a vindeira ves que levanten a man para aprobar que o nome da praza do concello continue chamandose Generalisimo Franco, se acorden de Juana Capdevielle; de eses nenos roubados a súas nais; de esas mulleres que tiñan esas criaturas na súa barriga que nada máis nacer roubabanlla coa vida tamén. Que pensen na dor que tiveron que pasar,se poden pensar claro, porque a min non me da a cabeza para pensar canto sufrimento tiveron que pasar.

Ah e dende aquí quero decirlle, coma diría un andaluz, ole os vosos collóns ou ovarios, a quen arrincou a placa da Rúa Carrero Blanco en Caión e a quen pintou a placa de Franco na praza do concello.

 Nada máis.

Clarisadas 13 Feb 2011 08:09 p.m.

CLARISOLIX, o ghalaico que cambiaba os marcos das leiras

Non fai moito atopouse nunha escavación arqueolóxica na Laracha, restos de unha pedra cunha inscrición co nome dun cacique ghalaico. Falan os libros de historia que ese cacique de pequeno caera no pote das remillas pros cochos. As remillas, que eran de enghorde, en ves de matar o rapás déronlle unha pillaría fora do normal ( descoñecese se daquela xa se inventaran as remillas transxénicas). Dende aquela déuselle por andar cambiando nos marcos das leiras. El dicíalle a nai:  “miña nai eu quero ser marmolista”. “Ti as ser xastre que da máis cartos” respostáballe a nai. E así foi. O cativo acabou sendo aprendis de xastre; vendedor de recibos pra enterrarse nos dolmens que daquela era o que se levaba; encarghado dunha fabrica de ladrillos de un cacique romano chamado Epifanius. Pero as consecuencias do pote de remillas non curaran, e a pillaría ia á  máis . Clarisopolis acabou  roubándolle  carros de ladrillos a Epifanius.  Epifanius  soubo que  lle roubaba, e en ves de botalo díxose: “ Este é listo coma un allo . Ei no  poñer de alcaldex e alí pode pillar o que queira e tamén me bota unha man a min. Non pago un puto peso de impostos a Roma e contamino o que queira sen que o concellux me diga nada. E así foi.

Mentres no seu novo traballo, Clarisolix descubriu a súa verdadeira vocación, “politicus-mangantis”. Non daba feito. O que aprendera de rapas, cambiar nos marcos, pero esta ves eran leiras. Daban moitos máis beneficios. Poñía unhas en zona verde e logo mercáballas por menos cartos do que valían. Acababa de inventar a re-calificación e tamén o monopolix. Compraba, compraba, compraba… Non vendía, non vendía…  Edificaba, edificaba … Cobraba cartos por atrás… Pero no fondo botaba de menos o seu soño de ser marmolista, e non se lle ocorreu outra cousa que comezar a poñer placas de marmore en tódalas fontes, ríos de lavar… todas co seu nome: “ Esta obra foi feita sendo alcaldix  O Clarisolix. MMXI.” Acabou sendo o home máis rico do concellux.

E despois din que a historia é aburrida. Isto daba pra unha película ou unha serie de varios capítulos. E se a fai Santiagho Seghura xa seria a ostia, pra flipar…..

Sen clasificar 13 Feb 2011 04:04 p.m.

CONSTRUÇONS PANTASMA NA CALVELA – GOLMAR

Que agochara o paissano debaixo da saia? Quanto misterio … mira que 
mesmo se achegarom
a tomar nota a policia municipal e a garda civil do Seprona … e, 
como se lhe colheram
medo ao assunto, nada passou; ali seguiu tapado este anticipo de 
monumento a corruptela continuada,
ate que …
 
nom, nom, ilussos nom;  no cortelho sabem destas cousas mais nom lhes
estarrecem; fam como que nom vem, ademais nom hai nada que ver, nom? 
Bem tapado que esta
por todos lados e pola passividade ou complicidade dos que aspiram 
algum dia em ter participar tamem na ganga da
construçom pantasma. Seica che e de espabilado: para parvos, os que 
pidem pernissos e respeitam as normas.
 
A ver por que, hominhos coma istes, nom vam poder construir o que lhes 
pete, como lhes pete, quando lhes pete, ainda que seja zona de 
proteçom agricola na Calvela … Como se fora enriba dumha mamoa! Nom 
e del a leira, mais a auga, mais a cuneta, e as vistas … ? mais o 
que se lhe ponha por diante.
 
Mais o tempo soe ponher as cousas no seu sitio … e a natureça
botou-lhe abaixo o refaixo …. a ver se poidera botar outra mao para 
lhe tirar a careta aos
artistas que nom se vem na foto. Aos que se vem da-lhes igual, nom ha 
de haver careta que os faga
bons.
 
Os interssados em novas praticas arquitectonicas podedes passar a ver 
a evoluçom do monumento ao disparate urbanistico, e de balde. Seica os 
artistas decidirom retirar o que ficava de telom estes dias.
 
Bem mereceria umha placa dissas tam nossas e tradicionais do tipo “foi 
inaugurado as agachadas, pola comenencia duns poucos e coa beizom do 
grande cacique”.

Clarisadas &Escolas e escolantes 15 Xan 2011 09:08 p.m.

IES Alcalde RAMA BECERRA

Esta é unha historia máis de caciqueo; unha historia, como outras moitas que se poderían contar, sobre aqueles que levan xa unha eternidade mandando na Laracha, eses da ghaviota, e do afán do seu xefe, antes tamén alcalde, por controlalo todo, por satisfacer a súa egolatría e pretensións mafiosas, coa inestimable colaboración de Monchinho de Xoios: o Enviado.

Hai xa doce ou trece anos, cando había que bautizar cun nome ao IES de A Laracha, convocárase unha reunión do Consello Escolar, máximo órgano de decisión do centro para que este decidiría cal ía ser o nome que ía levar aquel instituto que levaba un par de anos xa de funcionamento (e que caía a cachos e se lle inundaban as aulas). O Consello Escolar, para quen non o sepa, é o órgano onde se toman as decisións máis importantes que afectan a un centro educativo, e conta con representantes do profesorado, do alumnado, do resto do persoal (conserxes, limpadores, etc), dos pais e do concello, aínda que neste caso os representantes do concello e dos pais representabano mesmo, sendo unha soa voz en cada reunión, votando a favor das mesmas decisións e apoiando en cada reunión todo o que o alcalde de agora (antes concelleiro de cultura), mandaba. De feito, algún dos representantes dos pais viña ás reunións no coche do agora alcalde, signo inequívoco de que o concello, cando se anunciaban eleccións a representantes dos pais, tiña a uns cantos candidatos ao seu favor que conseguía que gañaran e ocuparan os postos reservados a representantes dos pais de alumnos no consello escolar, co fin de asegurar votos a favor das súas correntes de opinión e ter máis forza no Consello Escolar.

O caso foi, que, nunha iniciativa saída da dirección do centro, e co obxectivo de que todos e todas poideran participar dalgunha maneira na demoninación que levaría o que ata daquela era coñecido simplemente como IES de A Laracha, abriuse, un mes ou dos antes da reunión final na que se lle poría o nome, unha recollida de propostas anunciada entre o alumnado co fin de que o Consello Escolar escollera entre elas. Os alumnos entón comezaron a propoñer diferentes denominacións, como Agra de Leborís, Rosalía de Castro, e outros que o autor deste artigo xa non é quen de lembrar. Os do concello, que ben sabemos que o queren controlar todo, non souberon sin embargo que se abrira un prazo de recollida de propostas que se pecharía uns días antes da reunión definitiva na que o institituo quedaría definitivamente bautizado. Por aquel entón, xa o que fora concelleiro de cultura e represante do concello no Consello Escolar pasara a ser alcalde, e fora sustituído polo señor Monchiño de Xoios, que era o novo concelleiro de cultura e representante do caciquismo no Consello Escolar.

Antes das reunións, enviábase unha carta á casa a tódolos representantes dos diferentes colectivos coa orde do día, isto é, os puntos que se ían a tratar e, conseguintemente, os temas sobre os que se ía decidir. Os do concello, co Clariso xa na sombra, manexando fíos por detrás, e o que fora representante do concello no Consello Escolar xa de alcalde, enteráronse de que o punto principal da orde do día era a decisión sobre o nome que levaría o instituto, e, inocentes eles, descoñecedores de que houbera un proceso democrático de presentación de propostas, chegaron co seu nome para propoñer na mesma reunión, que non podía ser outro que o do alcalde vello: Alcalde Rama Becerra. Moncho de Xoios foi o encargado de presentar unha proposta que respondía ao más feroz caciquismo e á egolatría dese tipo mafioso que popularme é coñecido como O Clariso.

Chegado o momento da reunión, procedeuse a votar sobre os nomes que se postularan como propostas de posibles denominacións para o instituto, e ahí foi cando o señor Moncho de Xoios espuxo a súa proposta de Alcalde Rama Becerra, e tentou, por non ter tempo a manipular a reunión a gusto, que esta decisión se adiara, ante a perspectiva de que non había maneira posible de que a súa proposta tivera éxito. Algo tiña entre mans, algo que tiña que planificar e que na mesma reunión non era quen de levalo a cabo. Para empezar, a maioría dos profesores eran partidarios de votar xa sobre as propostas feitas de antemán, e repetían que o prazo de presentación de propostas estaba pechado e polo tanto había que votar sobre as xa existentes. Monchiño, visiblemente nervoso, acojonado, por dicilo dunha maneira máis clara e fiel ao seu estado, interrumpía constantemente, obviaba os argumentos dos demais, e tentaba forzar que a decisión sobre o nome do IES se pospuxera para outra reunión. Ao fin, e vendo que esa estratexia era un fracaso, o discurso mudou co fin de que a proposta Alcalde Rama Becerra fora aceptada na mesma reunión e puidera ser votada. Esperanza tiña, pois os tres representantes dos pais –un deles o actual concelleiro de obras- sabía que ían estar do seu lado, e sumado ao seu propio voto, eran catro votos á mesma denominación, sobre un conxunto de cinco ou seis propostos e dez ou doce persoas na reunión. Os profesores vían a xogada e a maioría eran contrarios a que se aceptara como proposta válida para votala, pero certa profesora alcumada “a conexa” polo alumnado, seguramente simpatizante dos da ghaviota, foi a primeira en pórse a favor de incluír Alcalde Rama Becerra nas propostas a votar: “Dejémosle, si al final los que tenemos que decidir somos nosotros”. Alguén, representante de alumnos por aquel entón, dixo que “que fixera ese tipo pola cultura, que vagaxe tiña para mercerse estar ao lado doutras propostas de personaxes relevantes da cultura”. Entón, puxo dacordo ao demais representantes de alumnos, que parecía que ao lonxe vían a xogada, para votar á mesma denominación, que era a que máis lóxica tiña: Agra de Leborís, por estar ubicado o insituto na zona coñecida como Leborís. Tamén a unha parte dos representantes dos profesores lles parecía a máis axeitada e orixinal, pois Rosalías de Castros ou nomes doutros escritores xa hai moitos centros educativos que se chaman así. Segundos antes de votar, a man alzada, a cara de Moncho era un poema: vermella, non controlaba os nervios, e inda sendo aceptada a súa proposta, insistía en que o mellor era posponer a decisión sobre o nome, erre que erre.

A votación levouse a cabo. Como era de esperar, os tres representantes dos pais e Moncho de Xoios votaron a favor de que o instituto se chamara Alcalde Rama Becerra. Os tres representantes de alumnos votaron a favor de Agra de Leborís, e sen mal non recorda quen esto escrebe, dous ou tres profesores tamén votaron a favor de tal proposta, co cal, o instituto foi bautizado aquel día con nome co que hoxe o coñecemos, que no fondo, é o máis lóxico. A cara de Moncho de Xoios, cobarde mandado, era dun tono voioláceo; non dicía verba, parecía perdido, seguramente abstraído nas presións que recibira para que o insituto levara o nome do mafioso do alcalde vello. Con final feliz, asistimos os que alí estivemos a unha maniobra bochornosa que, sin embargo, non nos estraña aos que estamos acostumados a saber como funcionan as cousas neste concello. Moncho, o cobarde chaqueteiro, foise co rabo entre as pernas, abochornado e avergoñado da súa propia actitude que provocaba unha mestura de noxo e vergoña allea, alucinación nunha parte dos profesores, que sin emabargo, non foron quen de respostarlle con contudencia e botar para atrás as súas pretensións. Os progres é o que teñen, ás veces, pasánse de tolerantes e rematan por rendirse ás pretensións do inimigo. Así imos como imos.

Sen clasificar 09 Xan 2011 05:44 p.m.

Moreas de ostiazos nunha curva do Ramallal – Gholmar

Dende que  comezaron a estrada que vai dende Torás á Silva  xa non se contan os coches que se escarallaron por mor das obras da estrada.  Quen non recorda ó lote de buratos que botaron tempo e tempo. Cantas rodas,  amortighuadores e coches se escarallaron alí?.  Non nós val a escusa que que se queremos algho temos que aghuantar… Estes días pasados pedíronnos se podiamos informar sobre a morea de accidentes que  está a haber nunha curva desta estrada a altura do Ramallal na parroquia de Gholmar. Disque nunha soa tarde esnafraronse alí catro coches, aparte de outros que foron outros días Descoñecemos se o motivo é por culpa de cómo fixeron a curva ou se é do firme da estrada. O que si está claro e que non é normal que haxa tantos accidentes xuntos nun mesmo sitio e menos en tan pouco tempo nunha estrada nova. Por culpa dos erros dos técnicos que deseñaron a estrada ou da empresa, aghora ten que pagar a xente que perderon  alí os coches. Por sorte aínda non houbo ninghunha morte, pero coma sempre ten que haber mortes para que en verdade se fagha algho. Disque dende o concello se enviaron cartas a De-puta-ción… Isto é de risa. Que si uns que si outros e quen pagha os problemas é  o pobo. Que á arranxen dunha ves e se deixen de pasar a pelota os do concello aos da De-puta-ción e que miren polos veciños.

Páxina seguinte »